iris persica

kamulaştıramadıklarımızdan mısınız

2007-04-04T00:15:00.000+03:00

Yılmaz Özdil yazmış bugün köşesinde...
"her şeyi özelleştiriyorlar...
bizi kamulaştırdılar"
konumuz kamulaştırma ya da kamulaştıramama...
tmsf sabah'a el koydu... şimdi sabah devlet elinde, geliri, karı, zararı devletin. ciner dava filan açacağım diyor ama dönüş yok gibi.
hükümetle dirsek dirseğe işlerini yürüten, yandan, kıyıdan, köşeden eleştiren ama hiç göbeğinden vurmayan bir yayın grubuna a ke pe iktidarının el koyması herkesi şaşırttı. hem de "biz aslında bu adamla gizli ortağız, sizi kandırdık, ama inanın canıma da tak etti, bu adam hem sizi hem beni kandırdı. yani şöyle ki, biz sizi kandırdık, ama bu hem sizi hem de beni kandırdı" gibi anlaşılmaz bir şekilde belgeleri tmsf'ye teslim eden bilginin yüzünden/sayesinde 6 bin çalışanı, 63 şirketi olan bir grup kamulaştırıldı (??) ... sonra da grubun başına bilginin bir numaralı adamı onursal getirildi.
şimdi sorular şunlar:
doğan tekelleşmeye mi gidiyor, hala doymadı mı, sabah grubunu alacak mı?
doğan tekelleşmeye gitmiyor da yabancı ortaklık kurmak istediği bir şirkete mi yardımcı oldu?
gizli ortaklığı seven bilgin şimdi de doğanla mı kapı arkalarında protokoller imzalayacak ve sonra para az gelince gözleri yaşlı "tmsf amca tmsf amca bak tarih tekkerrür etti" diyecek?
aslında ciner maden konusunda daha da büyüyecek, bu yüzden bu yükten kurtulmak mı istedi?
hükümet ve medyanın her hangi bir unsurunu günahı kadar sevmeyen taip amca genel seçimlere kadar, her ne kadar yanında yöresinde de olsa, büyük bir grubu sessiz sedasız tutmaya devam mı edecek, yoksa grup gücünü yitirmeden bir yabancı sermayeye satıp, kurtulacak mı
bu kadar çalışana ne olacak, maaşları yatacak mı, saat 5'ten sonra mesai alabilecekler mi, emekli sandığı sağlık karnesi çıkarabilecekler mi, ikramiye ve servis imkanından yararlanabilecekler mi, yoksa hadi güle güle mi denilecek? (işçi emekçi dostu bi insan olduğum için benim yanıtı en çok merak ettiğim soru bu)
neyse yaşayacağız ve göreceğiz?
gecenin bi yarısı cümle düşüklükleri olabilir, yarın gündüz vaktiyle okur, edit ederim. hem çaptan da düşmüşüm biraz :):)

döndüm

2007-04-01T01:13:00.000+03:00

bloguma, canıma, ciğerime geri dönüyorum... mutluyum, gururluyum. sonunda eve adsl bağlattık. artık akşamları, yani işten kalan zamanlarımda, pek olmuyor aslında, özgürce internete girebilecek, surf yapabilecek, msn'de çetleşebilecek ve bloguma, canıma, ciğerime yazı yazabileceğim.
gerçekten özlemişim...
bu bir giriş, ısınma, hatırlama, hatırlanma yazısı olsun... kısa olsun, öz olsun...
ankarayla ilgili bilinmeyen gerçekler, medya dünyasının kurtlar sofrasındaki mezeler, televizyonun vazgeçilmez hafifliği ve hayata değen herşey yeniden bu blogda.

yazasım geldi

2006-09-23T12:19:00.000+03:00

aylar aylar sonra 5 güncük yaptığım bir iznin verdiği enerjiyle merhaba...
ömrümünü tüketen, ruhumu sömüren, "ben gidiyorum, yetti garii..." deme özgürlüğümü bile anlayamadığım bir baskıyla elimden alan iş temposuna kısa bir ara verdim.
izmirdeydim, mutluydum, huzurluydum, kalp çarpıntılarım azalmış, yüzüme garip bir gülümseme yerleşmişti. üşenmedim, dert etmedim, sıkılmadım, sıkmadım...
yürüdüm, gezdim, izledim, yoruldum, bir çay bahçesi bulup çayımı kahvemi içtim, kitabımı okudum, kalktım, mağazaları gezdim, alışveriş yaptım, hem izmirli gibi hem tatilci gibi,
"zamanın randevusu yok burada" dedim, hiç strese girmedim, hiç olmadığı kadar çok gelen istihbarat telefonlarını usulca dinleyip, "kusura bakmayın ama izin verirseniz, ben izindeyim" dedim... "güzeldi" tatilin özeti..
ama bitti...
kurtlar sofrasına geri döndüm. bir şehri, bir işi, bir tatili güzel kılan insanlarmış, bunu bir kez daha anladım. bu kentte görmek, sesini duymak, gülümsemek, konuşmak istemediklerimin sayısı, sevdiklerim, özlediklerim, hep yanında olmak istediklerime oranla çoğaldıkça, ortak geçirilen zaman ters orantılı biçimde işledikçe; daha çok gidesim geliyor bu kentten...

2006-07-04T18:37:00.000+03:00

yaşıyorum, meraklanmayın...
ölmedim hala, unutmadım da

şubata düşen bir post

2006-02-28T21:08:00.000+02:00

Şubatı boş geçmemeyim istedim. koskoca ay hiçbir şey yazmamışım. bir post dahi not düşeyim istedim bu nadide, kısa aya:

sevgili blog,
saatler saatleri, günler günleri, haftalar haftaları kovaladı. yeni sayılmayacak işimde 2 buçuk ay geride kaldı. her şey tam tahmin ettiğim gibi ilerliyor. ikinci ayın bitiminde pilim tükenmeye başladı, iki buçuk ayın bitiminde "benim burada ne işim var, mühim olan huzur ve mutluluk değil miydi? huzurlu muyum? peki ya mutluluk?" diye sorgulamaya başladım. sonra tükendiğimi hissettim. kalbimden boğazıma, oradan beynime doğru sıkıştırmaya başladı hayatlar, sonra hafta bitti, hafta sonu karar aldım; "pazartesi iyi olacağım" diye. bugün salı ve ben daha iyiyim. iki-üç gün sonra da eski tempoma kavuşurum yeniden.

mutsuz yazı

2006-01-01T16:28:00.000+02:00

Bireysel mutluluklar ve manevi haz dışında da katlanılabilecek bir tarafı yok bu mesleğin.. ya da bu sektörün... herkesin sandığı gibi çok para kazanmaz gazeteciler, eğer bir köşeyi kapatmadıysa. öyle sanıldığı gibi herkese dağıtılmaz "Sarı Basın Kartı" senelerce çalışıp, emekliliğine yakın "gazetcilik" mesleğine dair sosyal hakları kazanmış basın emekçileri çoktur piyasada.

kendini tatmin etmek, bulunduğu konumu sağlamlaştırmak için, "seni yetiştiriyormuş" havasında sabah akşam toplantı yapıp, azar kayan müdürler, meslekte 10 yıl geçirdiği için kendini bu işin duayeni sanan ama habere 5. cümleyi yazamayan abiler, daha da fenası bilmem ne müdürünün kızı/oğlu olduğu için senden az çalışıp, senden çok para alan güzel insanlar, tam habere konsantre olmuş gözün hiçbir şey görmezken yanına çay bırakıp kaçan sonra da parasını isteyen çay ocağı şeytanları, sana mesleğinle ilgili yol yöntem gösteren ulaştırma emekçileri... her gün bir bir öldürür hücrelerini... hırslar dünyasında torpilli ağalar arasında sert bir kaya gibi durmak gerekir bu dünyada.

mutlu yazı

2006-01-01T16:19:00.000+02:00

Bir ay oldu cehennemde yanmaya başlayalı. Günde en az 12 saat, hiç izinsiz çalışıyorum. Gözlerim artık isyanda... üzerinde ağır bir yük. hafızam bana sürekli dejavu yaşatmakta... habire tıkıştırılmaktan o da şikayetçi. günde 4-5 yere gidiyorum. Dinliyorum, not alıyorum, soru soruyorum, fotoğraf çekiyorum, biraz sohbet ediyorum, çayımı kahvemi içiyorum, çıkıyorum. yazıyorum, ertesi gün gazetede görüyorum, binlerce insanın gittiğim yerlere, konuştuklarıma, çektiğim fotoğraflara tanıklık etmesi, bildirenlerin, belirtenlerin, dile getirenlerin, kaydedenlerin sesi olmak sevindiriyor beni. Bazen ankaranın valisi gibi karşılanıyorum, bazen kapıdan kovuluyorum. yoruluyorum, çok yoruluyorum... eskiyle kıyaslanamayacak kadar panik ve koşuşturmaca yaşıyorum. AMA MUTLUYUM... içimde mazoşist bir haz var.

aahhhhhhh ah

2005-12-14T19:58:00.000+02:00

artık tek bir hayalim kaldı:
Başbakan olup dünyayı dolaşmak...

ilk günler ilk heyecan

2005-12-14T19:41:00.000+02:00

valla daha yeni olduğum için herhalde; deliler gibi koşturuyorum. günde 6-7 görüşme yapıyorum. sabah çıkıyorum, akşam dönüyorum. uyku yavaş yavaş gözkapaklarıma inmeye başladı. sendikalardan kadın örgütlerine, belediyelerden ırak seçimlerine zıplıyorum, atlıyorum.
ne zaman söylenmeye başlarım bilmiyorum, ama şimdilik çok mutluyum. ben bu işi gerçekten seviyorum...

yine yeni yeniden

2005-12-11T10:55:00.000+02:00

İş değişikliği sebebiyle ara verdiğim bloguma geri döndüm. Maalesef artık daha yoğun, daha yorucu bir işle iştigal olacağım. Yeni işimle birlikte "Gazete bitti mi" sorularından kurtulmuş olsam da başıma aldığım yeni bela "Kaçta çıkıyorsun" olacak. Tam bir yıl bir ay önce kapısından kovulduğum bir ulusal gazeteye bacasından yeniden girdim.

Karar verme sürecim oldukça sancılı oldu. Tam bir hafta her saat fikir değiştirdim. Ama şimdi yeni büromda, yeni iş arkdaşlarımla, yeni bir heyecana yelken açmış durumdayım. Gerçekten oldukça heyecanlıyım. Meslek jargonunda "sıcak haber" diye nitelendirilen, fazla ısıdan cehenneme dönüşmüş sektörde yine yeni yeniden çalışmaya başladım. Sanırım artık sadece hafta sonları bloguma yazı yazmaya vakit bulabileceğim. hadi hayırlısı diyor işim başına dönüyorum...

duayen gazeteciler

2005-11-18T11:40:00.000+02:00

Yıllarca gazetecilik yapmış çok değerli hocamız Süleyman Coşkun, Araştırmacı Gazetecilik dersini alan öğrencilerin meslekte en az 30 yılını doldurmuş Duayen Gazeteciler'le yaptığı söyleşileri 4 ciltlik bir seride topluyor. "Kendi Anlatımlarıyla Duayen Gazeteciler" adıyla basılan serinin üçüncü kitabının tanıtım kokteyli dün akşam yapıldı. Kitapların ilk ikisinden değil de üçüncüsünden bahsetmemin nedeni ise tamamen çıkara yönelik bir girişim, çünkü içinde bizim yaptığımız söyleşiler de var. Çok heyecan verici ve güzel bir akşam yaşadım.

Ayrıca;
Emeğimize değer veren ve bu emeği çoğaltan; başarıyı sadece kendine değil, öğrencilerine de mal eden; bulunduğumuz yerde büyük katkısı bulunan hocamıza buradan da teşekkür etmek istedim.

2005-11-16T16:34:00.000+02:00

Tam iki haftadır yazmıyorum, yazamıyorum. şükür kavuşturana, şükür içime doluşan ilham perilerime...

Son zamanlarda bloglarda yaptığım sörf esnasında, sık sık "sobelemek-sobelenmek" deyimiyle karşılaşır oldum. Blog alt kültüründe son modaları yakından takip etmeye çalışan; bir "tag", bir "html kodu" öğretene, kırk yıl yorum yazmaya hazır bir kulunuz olarak bu konuda açıklama yapılmasını istiyorum. Bir bilen lütfen bilgilendirsin beni.

Blog camiasındaki son modalardan biri de "20" rastgele konu hakkında arka arkaya yazı yazabilme başarısını gösterebilmek. Ben de, bloguna yazı yazmaya bu kadar ara veren biri olarak heves ettim bu yönteme tabi; işte rastgele 20 "şey":

Gazete biteli çok oldu, yani bir sonrakinin bitmesine az kaldı. Bu ne demek; İris kısa süreliğine yine insanlıktan çıkacak demek. Hadi hayırlısı...
İş stresimle ilgili "hırs"tan -bkz aşağıdaki yazı- daha iyi bir terim buldum; konsantrasyon. Okan Bayülgen'in yeni programı Televizyon Makinası'nda Metin Aralot söyledi, bana da uyar; "Bir işe o kadar çok konsantre oluyorum ki, iş bittiğinde birilerinin de bana konsantre olması gerekiyor." Bu biraz daha yumşak ve mesaj dolu oldu di mi? Tabi anlayana...
Konsantre kelimesi meyve suyunu da hatırlatmıyor değil.
Televizyon Makinası güzel, dinamik, hoş olmuş da, bayağı uzun olmuş be Okan abicim. İnsanın göz kapakları düşü düşüveriyor. Bırakamıyorsun da bir türlü... Ara skeçler, özellikle kendisinin yatakta sağa sola debelendiği bölümler, yine başarısız olmuş. Konukmuş gibi gelen tiplemeler bir harika (ilk programda dj, ikincisinde manken olarak katılmışlardı). Bir de konuklara lafları sokup sokup; Cosmopolis'in yapımcısının Sex and The City'den, Ayaklarınızı Sıcak Tutun kitabını yazan Belda Öztürk'ün de Küçük Prens'ten çalıntı yaptıklarını delillerle ispatlayıp, sonra gönüllerini hoş tutma çabası da hiç hoş durmuyor bence. Ya hiç yapma ya da sonuna kadar üstlerine git. Di mi ama? Haksız mıyım? Onun dışında Hakkı Devrim'in programa daimi konuk olarak (bir diğer anlamda programın ikinci sunucusu oluyor, ama çaktırmayın) katılması da çok başarılı bir yenilik olmuş. Okan Bayülgen'e göre daha cesur sorular soruyor, sivri açıklamalar yapıyor, çok da sevimli ayrıca. Bu konuyu ayrı bir başlık mı yapsaydım acaba? Demek ki ileriki günlerde devam edecek...
Fotoğraf makinesi almaya karar verdim. Reklam gibi olmasın ama yaptığım araştırmalarda en uygunun Canon 350D olduğu kanaatine vardım. Var mı daha iyi önerisi olan?
Yurdum medyasından kaçayım derken kendisini 3100 mil uzakta bulan ve pişman olmayan, değerli dost, sosyo- araştırır Ferzan da sonunda blog cemaatine katıldı. İngiltere'den ve hayattan sosyal izlenimler için; farlimas, güzel kareleri için; http://ferzan.fotopic.net/
Arada bizim fotoğraf sitemizi de hatırlatayım bari. eğer becerebilirsek, önümüzdeki aylarda bir sergi ve daha geniş bir internet sitesi açmayı düşünüyoruz. aslında bunu çok uzun zamandır hayal ediyoruz. gerçekleşirse tabi ki haber vereceğim.
İki reklam iki anafikir: Çilek Genç Odası: İstediğiniz yatak odası takımını aileniz almıyorsa, kapının üzerine küçük bir not bırakarak evi terk edip, bir yakınınızın mümkünse dedenizin yada anneanneniz yanına sığının. Yazınız parlak, fosforlu kalemle ve okunaklı olsun. Fiat Doblo (Japonca iş başvurusu): Pratik ama özensiz olun. Hele ki iş başvurusuna gidiyorsan önemli olan tek şey hızdır. Tükenmez kalemle çala kalem hazırlayacağınız başvuru formuna kimse dikkat etmeyecektir.
İtiraf ediyorum; dizi sezonu başında umutla ilk bölümünü beklediğim Aliye, artık sıkmaya başladı. Nejat İşleri'n hatırına bile katlanılamayacak kadar sündü. Aynı yüz ifadesi, aynı bıkkınlık, aynı hikaye; daha kaç bölüm idare eder bu "annelik sendromu" bilmiyorum. İnsanda depresif bir etki bırakıyor diye şikayet ederken son bölümde Aliye'yi de sıkı bir depresyona soktular, tam oldu. Hadi biraz hareketlensin artık, yazık olmasın diziye harcadığımız zamana. Ayrıca "Yağmur Zamanı" adlı benzer bir diziyi de karşısına koydular ki, reytingler düşmeye başlar böyle giderse, uyarmadı demeyin :)
Uğur Yücel'in yeni dizisinden nedense pek hazetmedim. Nedense diyorum, çünkü başarılı bulduğum oyuncular, başarılı bulduğum bir yönetmenle buluşmuş ama karanlık atmosferli bir yapım ortaya çıkmış. "Karanlık" kelimesi de pek karşılamıyor aslında düşüncelerimi, ne bileyim itici bir tarafı var işte. Mavi'nin güzel, duru yüzü, Timuçin Esen'in karizmatik ama hisli bakışları bile yetmiyor o hissi uzaklaştırmaya. Belki de benim, biraz daha umut dolu yapımlar izlemeye ihtiyacım vardır.
Avrupa Yakası'nı çok erken yayınlıyorlar, hiç yakalayamıyorum.
Gelelim cnbc-e dizilerine: Nip/Tuck koptu gidiyor, gerçek bir başyapıt bence. Eğlence amaçlı sihirli kutunun gezindiği gerçeklik sunusunda, sınırları zorluyor. Hani dizi başlamadan koyulan sponsor reklamında, "En sevdiğiniz dizi başlıyor, keşke ömür boyu sürse" lafı var ya; dizi bitiminde gerçekten öyle hissediyor insan. Geçtiğimiz sezonda gösterimde olan benzer etkili "Six Feed Under"ın devamını da bekliyorum heyecanla... Diğer diziler ise gerçekten eğlencelik, hele bizim sündürülmüş yerli dizilerle karşılaştırılınca ekranda bir başka duruyorlar; The OC, Las Vegas, Gilmore Girls, 4400'ü düzenli takip ediyorum.
Maaşımın yarısını ilk gün, diğer yarısının yarısını ilk haftada, kalan dörtte birlik bölümünü, sakınarak harcamama rağmen, ikinci haftada bitiriyorsam kalan iki hafta nasıl yaşıyorumdur?
Cevabınız kredi kartıyla olduysa yanılıyorsunuz. Bilfiil işçi, emekçi olduğum son iki senedir kredi kartı almamak konusunda direniyorum. Bugüne kadarki en başarılı ve uzun soluklu bu direniş için kendimi bir kez daha kutluyorum huzurlarınızda. Umarım, hayatımın sonuna kadar da sürer kredi kartına karşı verdiğim haklı mücadelem. Ayrıca, bu direnişte, en hain saldırıya göğüs germemi sağlayan ve taksitli alışveriş yapabilmem için kredi kartını hizmetime sunan A.H.'ye buradan sonsuz teşekkürlerimi bildiririm.
Taaa ilk günlerde bahsettiğim dedemin kitabını hala çıkaramadık. O da aliye gibi sündü de sündü. En son önsöz yazsın diye birine vermiştik. O da bir ayda anca yoğunlaşmış kitaba da, titizlikle okumuş, bir sürü düzeltme yapmış, önsöz yazmış. yani bir düzeltmeye daha girdi kitap, daha en az iki haftası var.
Biraz da gündemden; Türbanı siyasallaştıranların Kemalistler olduğunu savunuyorum. Yasak her zaman karşı konulası bir haz yaratmıştır bu toplumda. 28 Şubat sonrası türbanlı sayısında göze çarpan artış hakkında araştırma yapılmasını istiyorum. Aslında bu konuda orta yolcu bir tavır sergiliyorum. Türbanın bayrak gibi sallanmasını da desteklemiyorum, yasaklanmasını da. Bırakın kendi halinde yaşasın insanlar. Sevgi, barış, dostluk, kardeşlik çemberi içinde mutlu mutlu yaşayalım.
Akşam milli maç var. Bence Türkiye bu maçı kazanacak ama Almanya 2006'ya gitmeye yetmeyecek. Böyle hissediyorum nedense. Bi de konu açılmışken, İsviçre milli takımı Türkiye'ye indiğinde yaratılan atmosfer için tüm medyayı kutluyorum (!) Milliyet'te şöyle bir spot vardı: "Psikolojik savaş havaalanında başlayacak" Bunu okuyan yüce "Türk Milleti" kendini havaalanına atıp, bağırıp çağırmasın da ne yapsın. Akşam ekşın var. Acaba gezici linç ekibi de orda olur mu?
Üniversiteler tüm tarihi misyonunu kaybetmiş, meslek okullarına yada teknokparklarla şirketlerin araştırma-geliştirme (ar-ge) departmanlarına dönüşmüşken YÖK olmuş olmamış ne fark eder ki! (NTV'nin bu haftaki gündemi bu da; onun gündemi benim gündemim biliyorsunuz)
Son maddemi de bir fotoğrafa ayırmaya karar verdim: En küçük kuzenim; inatçı, hareketli, düz duvara tırmanan cinsten, bir o kadar da sevimli, masum ve güzel. Annesi prensesim diye seviyor ama bence olsa olsa "Amazon kraliçesi" olur. En mutlu olduğu anlar; abisi yere yatırıp sağını solunu hırpaladığında ona karşı koyduğu, dağda bayırda özgürce koşturduğu, dolabımın üstünden yatağıma kendini bıraktığı, merdiven trabzanlarından başını geçirebildiği anlar. Dayım ilk evlendiğinde eşine; "bir kızımız olsun iris gibi olsun" demiş. dileği tutmuş mu ne?

İşimle ilgili iç hesaplaşma

2005-11-01T10:27:00.000+02:00

Son bir yılda en çok sevdiğim iki kelimelik cümle bu oldu: "Gazete bitti"

En nefret ettiğim üç kelimelik soru ise şu: "Gazete bitti mi?"

Ayda bir, tabloid boyda 20 sayfa çıkarılan bir ilçe gazetesinin bireyde yaratabileceği kişilik bozukluğunun derecesi ne olabilir? Beni tanımayanların cevabı "hiç" olabilir, tanıyanlar ise "üfff yine mi aynı konu" diye yazıyı burada bırakıp "photoggraf" blogumuzdaki güzel fotolara bakmaya devam edebilir.

Peki benim cevabım ne? Gazetenin hazırlık aşamasındaki son günlerde yaşadığım ve yaşattığım stresin haddi hesabı yok. Kimi yerde haklı kimi yerde abartılı verdiğim tepkiler, çevremde yarattığım -radyoaktif akımların verdiği hasar derecesindeki- elektrik yükü için birilerinden özür dilemem gerekiyor mu bilmiyorum. Bildiğim bir şey varsa, o da; bu konuda gerçekten "hırslı ve kararlı" olduğum. Aslında hırstan öte bir "korku" olmalı bunun arkasında yatan neden. İşi kaybetme korkusu, azar işitme korkusu, hata yapma korkusu... Ama öyle değil, gerçekten öyle bir şeyden korkmuyorum. Söz verilen zamanda, söz verilen nitelikte bir iş çıkarmak için gerçekten hırsımın sınırlarını zorluyorum. Kime söz verildiği, karşılığında ne alındığı, değip değmediği hiç önemli değil. Önemli olan tek şey "iyi iş ve doğru zaman". Bunun doğru bir tavır olduğunu savunmuyorum, yalnış anlaşılmasın. Tam tersi ruhumu sıkan bu süreçte nasıl rahatlatırım kendimi; onun yollarını arıyorum. Belki yine abartıyorum. Yok, yok abartmıyorum, çünkü her ay bunu yaşıyorum. Her ayın bir haftası bu stresi yaşayarak, bir haftası da bu stresten kurtulmaya çalışarak geçiyor. Bugün işe gelirken de bu konuyu düşündüm, zira gazete bitti ve ben kendimi yine rahatlatmaya çalışıyorum.

Acaba seviyorum muyum ben bu stresi, sorun yaratmayı, ruhumu daraltacak gerginlikler yaşamayı?

Yoksa hava mı çok kötü? Kış aylarının gelmesi, gündüzün erkenden bitmesi, yani havanın erkenden kararması, üşümek, üşümek, üşümek... sinirlerimi mi bozdu? Pireyi mi deve yapıyorum, deveyi mi pire? yoksa bu atasözü böyle değil miydi? Tanıdığınız iyi bir terapist var mı? Geçecek geçecek, ayın 20'sine kadar da bi daha uğramayacak. Bir kaç günü kaldı. Ha gayret!...

AB ve kuş gribi ve NTV

2005-10-20T12:40:00.000+03:00

Kablolu TV üyeliğimiz olmadığından kaynaklı sadece 4-5 kanalı net çeken televizyonumuzda mecburen NTV izliyoruz. Daha doğrusu biz çalışırken NTV kanalı açık oluyor ve bir yandan çalışıyor bir yandan da haberleri, tartışma programlarını dinliyoruz. AB Müzakere sürecinden ve kuş gribinden artık nefret ediyorum. Spor programları ve hava durumu başlayınca resmen hayatım renkleniyor. Bir süre sonra reklamlar bile çekici gelebiliyor. Hatta bi ara canlı canlı ihaleler vardı o çok zevkliydi; Star Tv'yi 15 numaraya ihale ediyorum, ettt, 300 milyon 250... Star TV'yi 36 numaraya ihale ediyorummm, ediyorummm, ettiiiii, 300 milyon 500... gibi devam eden ve dakikalarca süren şov hayatımızda heyecan yaratıyordu valla. o da bitiyor maalesef, bir tek Telsim kaldı. o eğlencemizi de hemencecik tükettiler.

Bizim halkımız mı salak, yoksa NTV mi konu bulamıyor. En çok bunu merak ediyorum. Gün içerisinde halk sorularıyla renklenen bir sürü program yapılıyor. Hep aynı sorular, aynı cevaplar hafta boyunca dönüyor, duruyor. Kuş gribi nasıl bulaşır, hayvandan insana geçer müüüü?, şimdi elimize eldiven taksak yeterince korunur muyuz, tehlike geçti mi, 80 derecede pişirin diyorlar, siz ne dersiniz?... AB'ye girebilecek miyiz, müzakere ne demek, müktesebat ne demek peki, kıbrıs mı kadın sorunları mı, kuş gribi AB ilişkisi, terör AB ilişkisi, ÖSS değişikliği AB ilişkisi, özelleştirmeler AB ilişkisi, hormonlu domates AB ilişkisi, püsürük ve AB ilişkisi, tıksırık ve AB ilişkisi... AB bilmem ne sorumlusu açıklamaya yapıyor hoooop canlı yayın... "hay AB'nize" demeden edemiyor insan.

insan istiyor yani, iki magazin programı olsun, aralara serpiştirilsin, hadi olmadı kültür sanat programı olsun, efenim vizyona giren son filmler olsun... Ama, haksızlık etmeyeyim o kadar, o da var. Son bir haftadır 20 AB üyesi ülkenin yönetmenlerinin AB'ye bakış açılarını anlattığı ortak yapım bir belgesel filmin tanıtımı var.

Devlet üniversiteliyi takip ettirecek

2005-10-14T12:33:00.000+03:00

İçişleri Bakanı Aksu tarafından valiliklere gönderilen genelgede, "Gençleri kötü alışkanlıklara itici faaliyette bulunduğu tespit edilen bar, pavyon ve diskoteklerde kontrol yapılarak, 'uygunsuz hal'deki öğrencilerin rektörlüklere bildirilmesi" istendi -milliyet

bu ne biçim komik bir durumdur. neye göre, kime göre uygunsuz. el ele tutuşmak mı uygunsuz, öpüşmek mi, dans etmek mi, türkülere eşlik etmek mi? bara gitmenin "terörle" ne alakası var? madem öyle, kapatın tüm eğlence mekanlarını? o kadarı yemiyor di mi? vergisi olsun, tepkisi olsun.

niye üniversite öğrencileri? onun cevabı basit. en çok onlardan korkuyorlar. ama artık korkmaları saçma. dün kanal d'de konuyla ilgili öğrencilerle röportaj yapmışlardı. eli yüzü düzgün bir tane cevap gelmedi. üniversite öğrencilerini yeterince sindirdiler. kafaları çalışmayan, okumayan, sadece mezun olunca ne kadar para kazanacağını düşünen bir nesli zaten yarattılar.

merak ettiğim rektörlük ne yapacak böyle bir "bildirim" gelirse; bilmem kim öğrenciniz dün akşam 5 arkadaşıyla bilmem ne barında içerek, devletin bölünmez bütünlüğünü sarsacak faaliyetler yürüttüğü tespit edilen bilmem ne gurubunun kasetlerinde yer alan şarkılara eşlik etmiştir. gereğinin yapılmasını arz ederiz.

valla bana böyle bir soruşturma gelseydi cevabım şu olurdu herhalde: "Sarhoştum, hatırlamıyorum" ne diyebilirler ki? :)

bi dakka bi dakka... hatta son dakika: YÖK başkanı açıklama yapıyor canlı canlı.... bakalım ne diyecek? - tabi ki birşey demedi. soru da gelmedi.

follow the women

2005-10-13T16:16:00.000+03:00

geçtiğimiz yıl nisan ayı içerisinde hayatımın en heyecanlı, anlamlı ve güzel 10 gününü geçirdim ortadoğu'da. dünyanın farklı ülkelerinden gelen 250 kadınla birlikte barış için pedal çevirdik beyruttan şama, şamdan ammana. çiçeklerle karşılandık bölge kadınları tarafından.

Follow the women for peace adlı bu projenin amaçlarından biri de Ramallah'ta gençlik merkezi açabilmek için duyarlılık oluşturmak ve gerekli parayı toplayabilmekti.

Geçtiğimiz günlerde ntv'de izledim amacına ulaşmış çevrilen pedallar. 300 kadın yine gitmiş ortadoğuya. biraz heyecanlandım...

aklımın bir köşesinde kalan görüntülerle yeniden karşılaşmaktan dolayı biraz sevindim. ama orada olamadığım için de çokca üzüldüm.

kadınlar isterlerse dünyayı değiştirirler, buna bir kez daha inandım. feminist değilim, kurtuluşun toplumsal bir mücadeleden geçtiğine hala inanıyorum, ama kadınların gücünün küçümsenmemesi gerektiğine de inandım.

aklımda kalanlar

Beyrut'ta yaşam savaş yıkıntıları üzerinde yeniden kuruluyor

Suriye'nin hurması ve first lady'si güzel

Ürdün yolları dolambaçlı ve sarp, rüzgarı sert

yarım kalmış aimar aşkım

2005-10-13T15:35:00.000+03:00

yeni blogumuz photoggraf'a koyabileceğim fotoğraf aramak için eski cd'lere bakarken aimar'ın fotoğraflarını buldum. hayatta ilk kez başıma gelen ve son kez de gelme ihtimali yüksek olan platonik futbolcu aşkım depreşti. o ne güzel bi gülümsemedir, onlar ne kadar güzel gözlerdir öyle... bakınız aşağı

bi de anımı aktarmak isterim aimar aşkımla ilgili; izninizle efenim;

gençlerbirliğinin tur atlaması ailede çok büyük bir sevinç yaratırken -zira abim gençlerbirliği psikopatıdır- tur kuraları da benim gönlümde derin bir sevinç yaratmıştı. yanıma aldığım çete üyesi iki hatun arkadaşımla birlikte, buz gibi havaya aldırmadan, valencia-gençler maçı başlamadan 3 saat önce stadyumun kapısına dayanmıştık. maratonda bizden başka abimler ve 50 kişi falan vardı. hani olur da belki aimar erkenden çıkar, ısınmaya başlardı, Türk halkını selamlardı, falandı, filandı...

gözleri bozuk abimin yanında getirdiği dürbünü elinden alarak başladık beklemeye, bir yandan da donmaya. sonra valencia ısınmak için çıktı sahaya portakal rengi formalarıyla, ama aimar yok. sakat olduğunu biliyorduk, hatta umudumuz maç boyunca yedek kulübesinde oturması ve elimizdeki dürbünle maçı değil onu izlemekti ama Türkiye'ye bile gelmemişti. İşte böyle... ilk futbolcu aşkım da o soğuk havayla birlikte buz gibi oldu. bi daha ne zaman ankaralı bi takım uefa'da o kadar ilerleyecek de aimar 19 Mayıs stadyumunda gönlümüzü şenlendirecek. aşkımız orada bitti anlayacağınız.

hoşgeldin bebek

2005-10-12T17:07:00.000+03:00

bi hafta olmuş yazmayalı. kaç kez açtım sayfayı bir şeyler karalamak için ama hep yarım kaldı, bitiremeden kapattım. artık bir not defteri almalıyım sanırım. yazayım deyip unuttuğum da çok şey var.

neyse küçücük, yumuk yumuk bir kızımız oldu, asıl ondan bahsedeceğim ne zamandır. nasıl güzel bir yaratık. insan doyamıyor izlemeye, koklamaya, sıcaklığını hissetmeye. -yanlış anlaşılmasın, anne olmadım, teyze oldum, aslında çetemize bir hatun daha kattık da denebilir. -

ben küçükken o kadar çok çocuk baktım ki, bıkmıştım bebek denen varlıktan. evimiz tek katlı ve bahçeli olduğundan her hafta sonu çocuğunu alan soluğu bizim evde alırdı. iris ablaları da peşlerinde sabahtan akşama kadar koştururdu. yok efendim sesim onları sakinleştiriyormuş, yok efendim ne güzel oyunlar buluyormuşum, ne iyi anlaşıyormuşum çocuklarla, falan filan... kabus gibi. evde sürekli veletler sağda solda koşturur, ağaçların tepesinden inmezdi. ebeveynleri de "nasıl olsa iris abla var" rahatlığında kendilerini sedirlere atar, çay içer, tıkınır, "aman da aman ne güzel oynuyorsunuz" diyerek, ihtiyaçları olan dingin hafta sonu tatillerini yapardı. artık çalışan bir insan olarak, o ferahlığı ve refahı anlayabiliyorum ama kimse o zamanlar bana fikrimi sormadı; çocuklarını önüme atıp, ortadan kayboldular. yoruldum tabi. gençlik dönemlerimde çocuk doğurmamaya kesin karar verdim. Elimden geldiği kadar çocuklu ortamlardan da uzak durdum.

ama teyze olmak başkaymış. 10 gündür çocuk doğurmama kararımı yeniden gözden geçiriyorum. sanırım vazgeçeceğim.

ramazan ayı, hoşgeldi!

2005-10-06T17:01:00.000+03:00

az önce ramazan ayı kumanyamızı aldık. bütün gün çöle dönmüş işyerinde gözlerimiz yaşardı. neredeyse suları bile kesecekler. çay yok, yemek yok, sigara gizli gizli içiliyor. iki kişilik bir odada çalıştığım için şanslıyım. tüm binada hayat; "herkes oruç tutmak zorunda"ymış gibi düzenlenmiş. yıllardır çözemedik şu sorunu. vazgeçilmez tabumuz. bu satırları yazarken bile alabileceğim tepki mesajlarını düşünüyorum.

template değişikliği

2005-10-05T14:33:00.000+03:00

İtiraf ediyorum; bazen template ile oynamak yazı yazmaktan daha çok keyif veriyor. Bembeyaz sayfamı bembeyaz bir defter sayfasına çevirebilmekten duyduğum mutluluğu sizlerle de paylaşmak istedim. sevgiler :)

hayat

2005-10-03T13:02:00.000+03:00

tesadüfen yaşadığımız şu kahrolası ülkede; hayat maalesef devam ediyor... yazacak çok şey var ama benim keyfim yok. belki sonra

foto albüm

2005-09-30T14:12:00.000+03:00

Elimize makineyi aldık mı durmuyor durmuyor durmuyorduk. Hele ki dijital makineler çıktıktan sonra mertlik iyice bozulmuştu. Birbirimizi geç mi bulduk, tam zamanında mı orasını bilmiyorum ama birçok paylaşımın yanında an'ı dondurmak açısından oldukça başarılı bir ekip olduk.

Elimizden bir tutan olsa, hiç durmayıp dağ tepe, şehir şehir, ülke ülke gezip yığınlarca anı, binlerce kare biriktirmeye hazır hale geldik. Şimdiye kadar biriktirdiklerimizi ne yapsak ne yapsak diye düşünürken, blog çılgınlığına onları da kaptırdık. Artık bir blog albümümüz var:
http://photoggraf.blogspot.com/

Birbirinden habersiz çok zaman geçirmiştik
Bir gün bir araya geldik
Paylaştık, paylaştıkça çoğaldık
Sığmadık içimize
Patlamaya hazır bombalardık
Çok azı da olsa bunları dökmeliydik bir yere
Bunlar gözünüzün kamaşacağı ilk ışıklarımız,
Patladık…

posted by zebani kenobi

çetelemeli mi çetelememeli mi?

2005-09-23T20:05:00.000+03:00

Ben bir çete üyesiyim. Korkunç bir çete, çünkü hatunlardan oluşuyor. Soran, sorgulayan, her şeyi en ince ayrıntısına kadar irdeleyen hatunlardan.

"Neden?": Ana sorumuz bu. "Acaba": İhtimallerimiz bunun üzerine kurulu. "Olsun": Zırhlarımız bunun üzerine geçirili. Bu kadar çok konuşarak iyi mi yapıyoruz, kötü mü bilmiyorum. Aslında biliyorum;

İyi yapıyoruz, çünkü hayatta anlamlandıramayacağımız bir sorun kalmıyor. Bir konuyu bütün yönleriyle sorgudan geçiriyoruz. Üzülüyor muyuz, Neden?, mutlu mu oluyoruz, Neden? Bazen cevap bulamıyoruz, Acaba'ya geçiyoruz. Acaba şöyle olabilir mi? Dünyanın en kötü insanı, en iyi hale gelebiliyor yada başka birilerine anlatamayacak kadar kötü yaşanan bir birliktelik, bir şans olarak değerlendirilebiliyor. Birbirimizi ezip geçdiğimiz de oluyor, onardığımız da.

Kötü yapıyoruz, çünkü çayı soğutuyoruz. Yani içmeden önce çay üstüne o kadar çok konuşuyoruz ki çay soğuyup çay olma özelliğini yitiriyor. Yaşadıklarımız hakkında o kadar çok soru soruyoruz ki, hayat doğallığını yitirmeye başlıyor. Normal insanlar gibi kaderimize razı olup oturmayı, ağlamayı, sevinmeyi unutuyoruz. Hep bir "acabamız" var çünkü. Hikayenin başka tarafları var. Hikayenin korkunç ve güzel tarafları var.

Çetenin en kötü sonuçlarını da çevremizdeki erkekler yaşıyor galiba. ellerinden gelse bizi yanyana getirmeyecekler ama nafile bizim ayrılmaya hiç niyetimiz yok. :)

kısa kısa ama uzun yazı

2005-09-23T19:26:00.000+03:00

İlk kelimeyi yazana kadar herşey çok zor. Oysaki gece uyumaya yakın ne kadar güzel yazılar geçiyor aklımdan. bilgisayarın başına geçince puuufff, uçuyor, gidiyor. ilk kelimeyi bulunca da noktayı koymak zor oluyor benim için, bakalım bu yazı ne kadar uzun olacak:

kısa kısa, aklıma takılanlar...

- herkesin ağzında bir yüzdelik hesap; yüzde 90 eminim, yüzde 20'si karşıdır, yüzde 99 anlamadı, yüzde 50'si aldatıyor vs. vs... kim ölçüyor bu oranları? nerden ediniliyor bu yüzdelik dilimler. anlamamanın yada emin olmanın yüzdesi nasıl hesaplanır? bi de varsayımımızı neden yüzdeyle güçlendirmek zorundayız? kendi lafımıza biz de mi inanmıyoruz.

- dolmuştan inerken en doğru cümle hangisidir? müsait (uygun) bir yerde... -şoförün aklından ne geçiyordur acaba, müsait bir yerde ne?-, müsait (uygun) bir yerde inebilir miyim? -şoför hayır derse ne yapmalı?-, yol ağzında... -fazla mı erotik, ben mi fesatım-, köşe başında lütfen? -çok kibar oldu be!-
Çok mu bağırdım, neden herkes bana bakıyor, sosyal fobik miyim ne?

- mc donalds'ın tavukçuzade niyazi reklamından nefret ediyorum. -şu anda ekranda da-

- telsim'in engin günaydınlı reklamındaki "uçaktan atlamam" dediği andaki yüz haline çok gülüyorum. onun dışındaki bölümünü hiç sevmiyorum.

- bi de reklamlarda televizyonun sesi birden iki kat artıyor. beynimde davullar çalmaya başlıyor. ondan da nefret ediyorum.

- televizyonu ziraat içerikli diziler sarmaya başladı. rüzgarlı bahçe, maki, misi, beyaz gelincik... pamuklar, asmalar, değirmenler, bağlar, bahçeler... ekolojik turizmden sonra, ekolojik dizi dönemi. ben rüzgarlı bahçeyi tuttum. vatana, millete hayırlı olsun.

- dediğim gibi Savaş Ay'da Ata var... ama A Takımının farklı yorumuyla... münasip bir yerimle gülüyorum.

- hiç, bir ve şey kelimelerinin ikili koalisyonunun hangisi bitişik, hangisi ayrı yazılıyor, karıştırıyorum. kafamda kodluyorum, ama kodunu unutuyorum. her seferinde word'ü açıp kontrol ediyorum. mesleğim yazı-çiziyle ilgili olmasa aldırmayacağım ama sonuçta rezil olmak da var.

- yazıya zor başlıyor zor bitiriyorum. konuştuğum gibi yazıyor, yazdığım gibi konuşuyorum. :)

show must go on

2005-09-21T19:06:00.000+03:00

Tam tahmin ettiğim gibi Ata'nın ölümü üzerine "Show dünyası" kendini tartışmaya başladı. Ekranı psikiyatristler, iletişim bilimciler, gözetlenen yarışmacılar kapladı.

Medya Takip Merkezi'nin araştırmasına göre Ata Türk'ün cenaze töreni ile ölümü, 20 televizyon kanalında, 127 kez haber oldu. Ata'nın öldüğü 18 Eylül'den düne kadar 9.5 saate yakın Ata Türk haberi ekranlara geldi; bunlardan ana haber bültenlerine düşen zaman dilimi ise 3.5 saatti.
(milliyet)

Milliyet, televizyonların haber müdürlerine "Neden?" diye sormuş. En delikanlı cevabı Flash Tv Haber Müdürü Gökhan Taşkın vermiş: "Ata'nın cenaze haberine 30 dakika yer ayırdık. Bu haberi bu kadar geniş görmemizin altında reyting kaygısı vardı. Topluma mesaj verme çabasının bir işe yaramadığını, bir gün önce Show TV'nin Ata'nın ölüm haberleriyle elde ettiği reyting başarısı bize gösterdi." Taşkın, delikanlı olabilmiş ama adam olabilmiş mi sorgulanabilir tabi.

Bu tartışmalar yumurta tavuk hesabına döndü. Bir show başlattık, bir "şöhret" yarattık, ortamlara saldık, peşine kameraları taktık, sonra başka bi şöhret yarattık, eskisini unuttuk, eskisi öldü, sonra tekrar eski şöhretimize döndük, önce olayın nedenlerini araştırdık, suçluyu bulduk; "Sabun Şöhret", sonra kendimize döndük, hemen uzmanları bulduk, tartışmaya başladık, aydınlandık, o konuyu da tüketince niye bu olayın bu kadar gündemde kaldığını tartışmaya başladık, ve bir sonuç ortaya çıkardık;

SHOW MUST GO ON...

111 kadın fotoğrafçı

2005-09-20T17:39:00.000+03:00

111 Kadın fotoğrafçı bir basın kampanyası, bir açık artırma ve bir sergiyle “Kadına Karşı Şiddet’e Hayır” dedi. Mayıs ayında, Darphane-i Amire'de fotoğraflarını satan ve açık artırmanın 11 milyar TL'ye yakın gelirini Mersin Bağımsız Kadın Dayanışma Derneği’ne kaynak olarak aktaran kadın fotoğrafçıların sergisi; 23 Eylül’e kadar Galata Fotoğrafhanesinde... Fotoğrafları sanal ortamda görmek ve proje hakkında bilgi almak için; http://www.kadinlaricin.org

“Artık bir noktada bir şeylerin değişmesinin vakti geldiğine inandığımız için bugün buradayız. Bizler fotoğrafçıyız. Karelerimizle anlatırız dünyamızı. Elimizdeki en değerli varlıklarımızdır onlar. Kameralarımız hayatımızın vazgeçilmez bir parçasıdır. Ürettikçe büyürüz. Kendimizi tanır, benliğimizi buluruz. İfade edebiliriz. Anlatabiliriz. Şimdi de bu güçlü malzemeyi değiştirmek için kullanıyoruz. En değerli varlıklarımızı satıyoruz ki, bizim kadar şanslı olmayanlara destek olabilelim.”

Ata üzerine

2005-09-20T16:56:00.000+03:00

Yazmadan duramayacağım. Televizyon camiası kendi elleriyle büyüttüğü bir şöhretini daha extacy'e kurban verdi. Tahmin ediyorum ki ileriki günlerde Savaş Ay bununla ilgili geniş bir program yaparak; çarpıcı açıklamaları, son görüntüleri, sürpriz tanıkları ekrana getirecek, psikiyatristlerle konuyu enine boyuna irdeleyecektir.

Ama olayın başka bir yönü var ki Ata'nın ölmesi, televizyonun beynimde yarattığı sanal dünyayla yüzleştirdi beni. Televizyonda yapılan tüm programların belli bir senaryo üzerine kurulmuş olduğuna kendimi o kadar çok inandırmışım ki bir ölümle dalga geçiyorum iki gündür. Çocuğun öldüğüne inanmıyorum; "reklam ölümüdür bu" diye düşünüyorum. Sanki şöhretleri sönünce annesiyle oturup böyle bir oyun hazırlamışlar gibi geliyor. Yazık valla yazık... Bize de yazıııık, roller dağıtıldıktan sonra özüne dönemeyen o insanlara da yazık...

Konuyu fazla uzatmadan sözlerimi şöyle bitirmek istiyorum: "Ata ölmedi, showumuzda yaşıyor"

yaman çelişki

2005-09-20T16:35:00.000+03:00

Bu ne biçim bir dünya düzenidir yaaa... Ülke sınırları içinde sağ görüşlü bir partinin başkanı ama ülke sınırları dışında sosyal demokrat bir partiyi destekliyor; "AB için hayırlı bir netice çıkmıştır" diyor Sayın başbakan. Kendi ülkesinde solcuların, deyim yerindeyse, anasını ağlatan beyfendi, başka bir ülkedeki seçimlerde gösterilen "sosyal demokrat" tavrı, "Tüm siyasetçiler örnek almalı" diye değerlendiriyor. Bu ne biçim bir çıkar ilişkisidir... Bu ne biçim bir yaman çelişkidir... Kafama takıldı öylesine...

--- entel dantel kına ---

2005-09-16T16:03:00.000+03:00

bir ara söylemiştim bu yaz düğünlerle geçti diye; 24 Eylül'de final yapıyoruz. Üniversiteden iki arkadaşı evlendiriyoruz. Dün akşam 5 hatun kendi aramızda kına gecesi yaptık. çok entel-dantel oldu kınamız.

- kınanın enteli nasıl olur?

- Şöyle olur; hint kınası, alman taşı ve oksijen karıştırılır. Bir şeklin şablonu aydınger kağıda gazlı kalemle çizilir. kına yapılacak bölgeye Roll-on -bulamazsanız deodorant da oluyor. tecrübeyle sabittir- sürülür. üzerine şablon yapıştırılır. vücuda nükseden şeklin üzerinden sivri uçlu bir nesneye alınan karışım nokta nokta nakşedilir. bir saat geçince kınalı bölge yıkanır.
(bravo bildiniz... bu işleme aslında geçici dövme denir. ) bu arada akla estikçe farklı detone tonlarda "yüksek yüksek tepelerden" adlı geleneksel kına türküsü söylenir. şarkının sözlerini kimse tam olarak bilmediği için, akla estikçe, hatırlanan bölümler tekrarlanır.

valla çok keyifli bi akşam geçirdim. elimizde çubuklar, önümüzde şekiller; bi oramızı bi buramızı, elimizi, kolumuzu, sırtımızı çızıktırdık durduk gece yarısına kadar. şu bele yapılan seksi motiflerden de yaptırdım itiraf ediyorum. gerçi, havalar soğudu, belimi açıp, seksepalitemi arttıramıyorum ama olsun... ondan da eksik kalmamış oldum, mutluyum, huzurluyum...

foto not: tabi ki böyle bir motifi dövmeleyecek bir yetenek aramızda yoktu. ama olsaydı çok hoş olurdu. çok güzel bi figür...

şimdilik bu kadar

2005-09-16T14:33:00.000+03:00

neler neler denemedim ki; morun neredeyse bütün tonlarını, kontrastlarını, sıcaklarını soğuklarını... olmuyor, olmuyor, olmuyor... mor ekranda güzel durmuyor; parlıyor, göz kıstırıyor, buhran etkisi yaratıyor.

gelen yoğun talep üzerine beyaza döndüm ben de. başladığım noktadan farklı olarak yazıları mor yapmak da karar kıldım. şimdilik bu kadar. daha fazla uğraşmayacağım renklerle. çünkü artık çalışmam lazım. neredeyse bir haftadır blogla uğraşıyorum. siz fark etmiyorsunuz belki ama, deneme tahtası gibi, yapıyorum, bozuyorum, yapıyorum, bozuyorum.

gazetem beni bekler, bu kadar yeter!

yazılarım devam edecek haaaa! yanlış anlaşılmasın :)))

ikbal'i durdurun

2005-09-16T10:54:00.000+03:00

biri bu kadını durdursun.. biri ikbal denen ağlak gözlü, "her işi yaparım, TRT'nin tüm kanallarını sabah akşam işgal ederim, yeter ki bana ağlama fırsatı verin" kadınını durdursun.
Sabah işe gelir gelmez ilk işim televizyonu açmak oluyor. ve maalesef ki her sabah ilk karşıma çıkan İkbal denen sevgi yumağı oluyor.
Bugün de oğlunu çıkarmış programa. Güya kendisi de konuk. ne enterasan bi fikir olmuş. ne oricinal. evlenecekmiş, onu anlatıyor; "Oğlumun bir babaya değil bir arkadaşa ihtiyacı var artık. oğlum seni seviyorum. -oğlum'a da bir gençlik programı düşer mi ki acaba şu TRT hazinesinden-" tüylerim tiken tiken oldu. reytinglerim tavan yaptı.
hayır, bi de, bi sürü saf salak kadın ağızları bir karış açık, gözleri ağlamaya hazır, hayran hayran bu kadını izliyor ya.. memleketim kadınlarının kanaat önderi oldu çıktı haspam. bir kez daha söylüyorum biri bu kadını ve sel olan gözyaşlarını durdursun, sinirlerim harap oluyor her sabah.

blogumla iştigalim

2005-09-15T15:42:00.000+03:00

iki gündür blogla yatıp blogla kalkıyorum. tipini değiştirmek için kodları çözmeye çalışıyorum. sonunda renklerini değiştirdim. ama pek beğenmedim.
mor rengini çok severim, onu denedim, ama ekranda pek güzel durmuyor. çalışmalarım devam edecek... önerileriniz varsa kabulümdür.

blog çılgınlığı büyüyor

2005-09-14T15:34:00.000+03:00

bana zorla bulaştırılan, -çok keyifli itiraf ediyorum- blog çılgınlığını ben de hızla yayıyorum. İki arkadaşıma daha bu hastalığı bulaştırmış bulunuyorum. hoşgeldiniz pekmen ve canitez.

günlük niyetine bi yazı

2005-09-14T14:36:00.000+03:00

Çocukluğumda ayrı odam olmadığı için hayatım salonda geçti, sokakta oynamayı da sevmezdim. Abim hepimiz adına kitap okurdu, sağolsun. Dolayısıyla tam bir televizyon çocuğu oldum. Buz pateni müsabakalarından, tarımla ilgili programların skeçlerine kadar herşeyi izledim.Televizyon izlerken ders çalışma alışkanlığım dillere destan bile olmuştu o zaman. Hatta dayımın cezaevindeki arkadaşlarından biri bununla ilgili bi karikatür bile çizmişti.

Peki pişman mıyım? Hayır tabi ki... çünkü eğleniyorum, hep de eğlendim.

diyeceğim şudur ki, eylül ayı itibariyle dizi sezonu başladı. Artık ortamlardan erken kalkıp, dizi ayarlı yaşama vakti benim için geldi.

Yeni dizileri irdelemeye de yakında başlarım... Ama geçen sezondan kalan bir "Aliye" vardır ki, vazgeçilmezim. Dün annemin "yeni bölümünü yayınlayacaklarmış" yalanıyla bir heves oturdum televizyonun karşısına ama Atv yapacağını yaptı, yayınlanan son bölümünü yeniden önümüze koydu. Tahmin etmeli, annemin beni eve erken getirmek için yalan söylediğini anlamalıydım.

Maçı izleyeyim bari dedim, açmamla Fenerbahçenin gol yemesi bir oldu. "Bir anlık hata, bir anlık hata, o adamı tutmazsanız olacağı budur" diye bağırıyordu spiker. İçimden bir kötülük yapıp, Fenerbahçeli bir suskuna, "Bir anlık hata" diye mesaj göndermek geldi, ama vazgeçtim.

Sonra TRT'de, ağdalı türkçeli, saçmasapan bir diziyi sırf, annemin "sonu ne olacak acaba, izleyecek başka birşey yok" ısrarları üzerine izlemek zorunda kaldım. Bu arada 3000 parçalık puzzle'mın hemen hemen 20 parçasını daha birbirine uladım. Nerden nereye geldim, yine çok uzun yazdım.

ne manşet!

2005-09-14T14:19:00.000+03:00

Basında bugün yorumlarıma bi de Sabah gazetesinin manşetini ekleyeyim istedim. Gazeteleri düzenli takip etme şansınız var mı bilmiyorum ama, Sabah; ara sıra 'Dünyayı yeniden keşfeder'
Bir zamanlar bizzat, çalıştığım bir kurum olması sebebiyle, çok iyi biliyorum ki, elinize gazeteyi alınca ilk tepkiniz "eeee????" olur. Manşeti yazan muhabirlerin bile şaşaladığına çok şahit oldum valla.

Vesselam, bugün yine süper manşet atmış:Papa Sancısı... Papa'nın Türkiye'ye geleceğini sanırım iki hafta önce Milliyet'ten okumuştum. İki haftadır bir çok gazetede Papa'nın gelişiyle ilgili problemler yazılıp çiziliyor. Dolayısıyla yeni bir şey var herhalde diye manşeti bi okuyayım dedim, hiçbir şey yok, konuyla ilgili duymadığımız, bilmediğimiz yeni bir tane bile ayrıntı yok. Hatta aynı haber satırı satırına dün Hürriyet'te vardı. Gözümü yordum, zamanımı harcadım o kadar.

Haberin duayeni Ergun Amca, gündemi iki gün sonradan takip etmeyi bırakıp, gündem yaratmaya ne zaman başlayacaksınız merak ediyorum.

beyni bakire olmalı (????)

2005-09-14T13:50:00.000+03:00

Türkiye'nin ilk sosyete ekini veren Bugün gazetesine değinmiş, irdelemeyi sonraya bırakmıştım. Aslında o zaman ki tepkim reklamlarda oynayan çocuklara dağıtılan rollerdeydi. Gözlüklü ve baba rolündeki çocuk; ana gazeteyi, anne rolündeki; ilk sosyete ekini, genç rolündeki erkek çocuğu da; spor gazetesini duyuruyordu çığıra çığıra... neyse o gündemimden düştü.

Bugün, merakla "bugün"ü elime aldım. İlk dikkatimi çeken ana gazetenin de sosyete ekinden farklı olmamasıydı. Onu geçtim. Geçtim de ana sayfadaki bi ananso takıldım kaldım. Kendisine yarım sayfa köşe verilmiş Şebnem Özuzcan adlı güzel kızımız küçük büyük herkesin sevgilisi Emrah adlı ses sanatçımızla (ne kadar ünlem koysam, nereye koysam bilemedim) röportaj yapmış. Emrah'ın seks hayatıyla ilgili, bölüm manşetine çekilen çarpıcı açıklamaları şöyle bitiyor;

-Bakire olması sizi ne kadar ilgilendiriyor?
-Hiçbir erkekle birlikte olmamış ve kendini o güne kadar benim için saklamışsa saygı duyar ve çok mutlu olurum. Ama bakire değilse de benim için hiç önemli olmaz. Benim işim altıyla (bu kelime ilk sayfada 'altyapısıyla' diye geçiyor) değil, üstüyledir. Beyni bakire olmalı. En önemlisi bu değil mi?

ya ne yazılır ki bunu üstüne... yorum yapılabilir mi?
- kim senin için neyini saklasın, niye saklasın, bi gün biri karşına çıkıp "ben senin için bekaretimi sakladım" derse ne yapmak lazım. saygı duyup, çok mutlu olup, mutluluğa mutluluk katmak için bi otele gitmek mi? yoksa evlenmek mi?
- peki otele götürdükten sonra kimse saygı duymasın mı o kızcağıza? (Pardon o artık kadın oldu...)
- bakire olmaması madem hiç önemli değil, neden ona da saygı duymuyosun, üstüne basa basa benim için hiç önemli değil açıklaması yapıyosun, be adam. bu ne tezatlıktır.
- asıl bomba: beyin nasıl bakire olabilir?
- Yarım sayfa köşesi olan araştırmacı gazeteci güzel kızımız nasıl böyle bir soruyu sormaz ve
- bu talihsiz ama çarpıcı(!) açıklamayı olduğu gibi bastırır?

yetkililerden beni duyan varsa cevap istiyorum, hemen şimdi!

ikinci bahar

2005-09-13T16:06:00.000+03:00

yıllarca unutmadım, o dönem içinde bulunduğum aciz, umutsuz, biçare durumdan mıydı bilemiyorum ama kafama kazınmıştı bu replik:
- seni hep seveceğim, ölünceye kadar...
- seni hep seveceğim, öldükten sonra bile...
dün yine izledim, tarihin benim için nasıl tekerrürlerden ibaret olduğunu bir kez daha hatırlattı. arka arkaya söylenmiş iki cümle olarak çok "banal"(!) dursa da, o güzel senaryonun finalinde, Şener Şen ve Türkan Şoray yorumuyla taşı bile eritecek bir şekle bürünen bu cümle yine içime işledi.

linç harekatı

2005-09-13T14:28:00.000+03:00

memleketim linçe geldi, linçsedi... eskiden 5 kişi bir araya gelince eylem yapacaklar diye korkulurdu.. artık 5 kişi bir araya gelince kimi linç etsek, taşlasak diye hesap yapıyor. Tinerciler, katil zanlılar, pkkliler derken fuhuş yaptığı iddia edilen(!) kadınlar da linçten zor kurtuldu.

Halkımda nereye akıtacağını bilmediği bir enerji birikimi var sanırsam.
Belki de gezici linç timleri vardır; hani şu durmadan yeniden yazılan senaryolarda figüranlık yapan tipler. belki onlar yeniden toplandı, harekete geçti:
- Saatleri ayarlıyoruz... eveeett... bugünkü linç mevkimizi bildiriyorum... İzmir, Konak, Yeşilyurt semti, yalnız yaşayan iki kadın...
(bi süre sonra...)
- aaa, kadınlar evden çıkmıyo mu? O zaman B Planı... Çıkarın taşları... taşlıyoruz...

e hadi o zaman ne duruyoruz! biz de toplanalım atalım kendimizi sokaklara! Bizim başımız kel mi? Bizim canımız linç çekmez mi? Hiç olmadı taşlayacak da kimsemiz yok mu? Ben hazırım haber bekliyorum..

hayırlı linçler...

25 yıl önce

2005-09-09T12:03:00.000+03:00

Bugün babamın ölüm yıldönümü.. tam 25 yıl önce, sokakta arkadaşlarıyla yürürken, kafasına dayanan bir silahtan çıkan kurşunla hayatı sona ermiş; 9 Eylül 1980... 12 Eylül'den üç gün önce...
ben iki yaşımda bile değilmişim öldüğünde. o yüzden hiç hatırlamıyorum. hiç tanımamak mı daha iyi yoksa biraz olsun hatırlayabilmek mi? yıllarca bilemedim bu sorunun cevabını...

sabah bir mesajla açtım gözümü; "Günün ve ömrün aydınlık olsun. Günaydın.." Beleş mesaj hakkından dolayı, -çok ince ve güzel yürekli- bir adamın öylesine attığı ama bugün için anlamı ağır bir mesaj oldu. Bir gün + bir gün ve bir ömür... tesadüfen yaşadığımız bu memlekette, her günün aydınlık geçmesi zor... ama güzel ve gülümseten bir dilek...

ilef'liyseniz...

2005-09-08T13:55:00.000+03:00

Eğer Ankara İletişim mezunuysanız; bir insanın hobby diye cv'sine yazdığı bir çok alanda eğitim almışsınızdır. Sinemaya gitmek, televizyon izlemek, kitap okumak, fotoğraf çekmek, radyo dinlemek vs. Yani gündelik yaşamın en dinlenceli alanlarını irdelerken bulursunuz kendinizi yada şans verilse dünyanın en iyi yönetmeni, gastecisi, fotoğrafçısı olacağınızın düşüyle yaşamaya. Reklamların içindeki kadın-erkek rollerine daha çok dikkat etmeye, farklı olsun diye yapılan hiçbir reklama şaşırmamaya, kameranın açısına göre yönetmenin ne demek istediğini anlanmandırmaya, gazetelerde "iddia etti-belirtti" yüklemleriyle biten bildirimleri yargılamaya, analog makineye manuel, fotoğrafa resim diyenleri uyarmaya başlarsınız. Yani bütün özel alanlarınız hocaların tırnak içinde kurduğu cümlelerle işgal edilmiştir.

Dolayısıyla benim de öyle oldu. Bi de kapısına eşek bağlasan 4 yılda bitirebilecek bi okulu 2 buçuk sene uzatınca -nedenlerini burada anlatmayacağım ama kesinlikle salaklığımdan değil- psikopata bağlarsınız. Mezun olmaya yakın artık her biriniz bir belgeselci, fotoğraf sanatçısı, araştırmacı gazetecisinizdir. Tabi bu hava, sektöre girince -girebilirseniz eğer- parçalı bulut gibi dağılır gider. Hayatın en gerçek çelişkileri içerisinde "anlam", "açlık" karşısında bir gol yer. Artık sadece eleştirir, eleştirir, eleştirirsiniz... hatta kendi yaptığınız işi bile eleştirir, "n'apalım, ekmek parası" noktasına kadar geriler, en son bunu demeyi bile unutursunuz. Bunu unuttuğunuzda da zaten ya bir köşe sahibi olmuşsunuzdur, ya da gece gündüz amelilik yapan ve sorgulamaya vakti olmayan bir beyin emekçisi...

Ben henüz eleştirme aşamasındayım, zira ne bi köşe tuttum, ne de gece gündüz çalışıyorum. İki arkadaş kendimizce tutturduğumuz bir tempoda mütavazi bir gazete çıkarıyoruz. Bu blogu da biraz bu yüzden açmak istedim; doya doya eleştirmek için. Bir ara zabah yada zürriyet diye bir internet sitesi açıp, "Basında bugün yorumları yapalım" diye bir uğraş içerisine girmeye de heveslenmiştik arkadaşlarla, ama çeşitli nedenlerden onu da beceremedik.

neyse, bu yazı da çok uzadı... devamı sonra...

resim yapamıyorsan kare karala

2005-09-08T13:19:00.000+03:00

Kendimi bildim bileli, -yeteneksizliğimden kaynaklı- resimle alakam olmamıştır. Hani çöp adam bile çizemeyen cinslerdenim. İlkokul, ortaokul çağlarımda 19 Mayıs-23 Nisan olsun, diğer tarihsel öneme sahip günler olsun... tüm temalı resim yapma zorunluluğundan ve bu bayramlardan nefret ettim. Hele sınıfımızda eline kalemi alıp şaheserler yaratan bir arkadaş vardı ki içten içe ona hep sinir oldum.

Ortaokulun son iki senesinde "okulun resim sergileri"nde çerçeve yaparak bu dertten kurtulurken, lise de -kredili sistemde okuduğum için- ucuz yırttım. Aradan yıllar yıllar geçti..

Ulu medya patronu Aydın Doğan, solcular kendilerini tatmin etsin diye Radikal adlı bir gazete çıkarmaya başladı. Gazete, entellektüel solculara hitap ediyordu ve adı da Radikal'di ya, bulmaca eki de aynı grubun gazetesi olan ve bulmaca ekiyle fırtınalar estiren Posta gazetesinden farklı olmalıydı... ve kare karalamacayla tanıştım. İşte bu yeni buluş, ben ve benim gibi resim kabiliyetsizler kendini tatmin etsin diye yaratılmıştı. Karaladım karaladım karaladım ve çıkan resimleri ben yapmışım gibi haz duydum.
Kare karalamaca tutkum hiç bitmedi.. google'ı keşfettiğim günden itibaren aylarca kare karlamaca siteleri aradım. ve sonunda muhteşem bir site buldum..
meraklısına;
http://www.griddlers.net

Bu vesileyle; resim konusundaki büyük kompleksimi yenmemi sağlayan Aydın amcaya ve Radikal ailesine de sonsuz teşekkürlerimi bildirmek isterim. Yaşayın, varolun...

tatil bitti... yaşasın yeni yıl!

2005-09-07T16:50:00.000+03:00

gazete çıktı, kitap da bitmek üzere, en azından bana düşen bölümü bitti..
ne zor bir aydı.. hiç bitmeyecek sandım. şimdi sersem gibiyim. derin bir boşluğa düştüm. kendimi, iş yerinde oyun oynamaya, evde puzzle'ma verdim.
sevgili doli incapaxcim "e hadi" demek de haklısın da, gücümü yeni topluyorum. aslında yazacak ne çok şey vardı. "memleketimden linç manzaraları"ndan tutun da, "ilk sosyete ekini" veren bugün gazetesi ve onun erken şımarmış reklam oyuncularına kadar. (bu konuları sonra değerlendiririz, çünkü yine çok az vaktim var :))

Her ne kadar yeni yıl kutlamaları 1 Ocak'ta yapılsa da asıl yıllık planlar Eylül ayı itibariyle başlar. Evet, yeni bir yıla giriyoruz, tatil bitti.. nasıl bitti anlamadım ama bitti. başkent havası yine ufak oyunlarını oynamaya başladı. herkes, yeniden, sadece ve sadece işine, evine yada okuluna yoğunlaşmaya başladı. Umarım ağaçlar yeniden tomurcuklanıp, çiçekler açmaya başlayana, sıcaklar bizi yeniden tatil havasına sokana kadar güzel bir yıl geçirirsiniz..

pek yakında

2005-08-30T17:37:00.000+03:00

sonunda işlerim bayağı bi hafifledi. şimdi de kendimi zuma adlı oyuna verdim. aynı renkli topları çiftleştirip aslında üçleştirip yok etmekten vakit bulursam aklımda buraya not düşeceğim bir sürü konu var.
haftaya oldukça rahatlıyorum. canım, biricik blogumla ilgili yapacağım düzenlemeleri haftaya erteledim.. onu çeşitlendirip, renkli oyalarla süsleyeceğim. belirli başlıklar belirleyip, güzel fotoğrafları sergileyeceğim. içimden geçenleri teşhir ederek, sanki herkes beni okuyormuş gibi egomu tavana vurduracağım..
ey siz sevgili okuyucularım, sevenlerim, sevilenlerim.. beni izlemeye devam edin :) :) :) :) beklediğiniz blog pek yakında, bu adreste...

zirvede ekip ruhu

2005-08-23T14:29:00.000+03:00

bir dönem odtude birlikte dağcılık yaptığımız bir grup arkadaş -biri de lise arkadaşım- himalaylarda 35 metrelik Gasherbrum II'nin zirvesine çıkmayı başaran ilk Türk ekibi olmuş. "İlk Türk" olmaları bence önemli bir vurgu değil ama "ilk türk ekip" olmaları oldukça önemli...
valla gurur duydum.
"dağcılık bireysel yapılır, bireysel bir tatmindir, hırstır, boktur, püsürüktür..." diyerek ortalıkta şovmenlik yapan nasuh mahrukiye kapak olsun diyorum, başka da birşey demiyorum. işte budur...

http://www.milliyet.com.tr/2005/08/20/cumartesi/acum.html

4 nikah 1 cenaze 1 bebek

2005-08-22T13:38:00.000+03:00

bu yaz aylarına sıcaklar ve nikahlar damgasını vurdu diye söyleniyordum ki acı bir haberle sarsıldım. 8 yaşında bir meleğin gökyüzüne uçtuğunu öğrendim. 6 aylıkken hastanelerle, kemoterapilerle tanışan Atakan Şahin hayata veda etmiş. ailesi atakanı iyileştirebilmek için öyle bir mücadele destanı yazmıştı ki ölüm bu güzel meleğin yanına bile yaklaşamaz diye hissediyordum. üzüldüm.. çok üzüldüm.. ama insanın tükendiği nokta işte... aileye sabır dilemekten başka yapabilecek hiç birşey yok..

4 nikah mevzusuna gelince.. bu yılı "dünya çiftleşme yılı" ilan ediyorum. çevremdeki bilumum arkadaşımın üst üste evlilik haberlerini almamamın da tek nedeni bu.. yanlış anlaşılmasın, kesinlikle yaşlanmadım.. birinin nikahında bir başkasından mesaj geliyor, bilmem hangi gün, bilmem hangi yerde evleniyorum, seni de bekliyorum... yürüyün behhh.. kim tutar sizi.. çiftleşin, üreyin.. soyunuzu devam ettirin. yakında evli çiftler kendi aralarında görüşmeye ve benim gibi bekar kalan ve kalacak olan arkadaşlarını da yanlarından uzaklaştırmaya başlar herhalde. bir kadeh şarap eşliğinde akşam yemekleri, üzerine çay kahve, tatlı, meyve.. sohbetler.. hatta bir süre sonra ortalıkta dolaşan çocuklar.. ve dışlanan bekarlar... hoşgeldin yeni yalnızlıklarım..
hayır korkmuyorum.. hiç olmadı; ben de bir kedi alır, onunla sallanan sandalyemde yaşlanırım.

çocuk deyince... bu yazın sonunda bir de bebek bekliyoruz arkadaş ortamına.. kendisi de zaten çocuk olan bir arkadaşım bin bir türlü çelişkilerinin ortasına bir de bebek düşürecek. hadi bakalım hayırlısı.. merak içerisindeyim..

günün itirafı: cumartesi akşamı lise arkadaşımızın düğününde iki tane hatun önce çiçeği almak için birbirimizle, daha sonra da gelin simini alabilmek için 3 yaşındaki bir çocukla çekiştik. ben iki çekişmede de artanlarla yetinmek zorunda kaldım. şimdi haksız mıyım, kedi ve sallanan sandalye fantezisinde...

kim bunu dert edinir bilmem ama?

2005-08-19T15:07:00.000+03:00

biraz önce yazımı yazarken, ntv'de haberler slaytlarla birlikte akıyordu; kulağım bir yandan da orda.. yeni bilmem ne yasasıyla şu olacak, bu olacak, bilmem ne kadar ceza verilecek...
sanki herşey olmuş bitmiş...
şimdi, bi tane milletvekili, -yada birkaç tane, yeter sayısı kaçtır ben bilmem doli-incapax bilir- bir yasada değişiklik yapmaya karar verip bir tane taslak hazırlıyorlar.. bizim acar muhabir mecliste öyle boş boş dolaşıp, milletvekillerile geyik yaparken taslağı buluyo, pişkin haber müdürü üstüne atlıyor, zihni sinir grafiker slaytları hazırlıyor, zavallı spikerimiz de sanki herşey olmuş bitmiş gibi haberi sunuyor; yandınız, sıçtınız, yere tükürürseniz şu kadar para cezası ödeyeceksiniz, pankart asarsanız bu kadar cezaevinde yatacaksınız, vs.vs.

biz de saf saf dinliyoruz. sonra arkadaş muhabbetlerinde hele ki bu muhabbette hukukçular da varsa, "duydun mu yanmışız biz" diyerek rezil oluyoruz. niye? çünkü o taslak daha alt komisyona gidecek, sonra komisyona, sonra genel kurula, sonra cumhurbaşkanı onaylayacak, bakanlar kurulu onaylayacak, resmi gazetede yayınlanacak.... - sırayı karıştırmış olabilirim- yasa yürürlüğe girecek. ha bi de bütün bu aşamalarda aynı acar muhabirimiz ilk yaptığı haberi yeniden yeniden önümüze sunmuyor mu? sunuyor. biz saf vatandaşlarda her seferinde "ya bu yasa geçenlerde yürürlüğe girmemiş miydi" diye kendimizden şüphelenmiyor muyuz? şüphelenmiyoruz, çünkü ben artık hepinizi uyarıyorum.
haberleri dikkatli dinleyin, yarı kulağınızı vermeyin, haberin başında bir kez geçen taslak sözünü ve taslağın hangi aşamada olduğunu atlamayın, rezil olmayın...

ha yine bi de, ( o zaman da çok sinir olmuştum) gazeteciler bazen bu yaptıkları uyanıklığa kendileri de inanıyor ve rezil oluyorlar. yeni tck yürürlüğe girmeden, yine aynı şekilde şöyle olacak, böyle olacak diye haber yaparken, hiç birinin aklında bu yasanın henüz taslak olduğu ve müdahale edilebilinecek noktada olduğu gelmemişti. taaa ki yasanın gerçekten yürürlüğe girmesine bir hafta kalana kadar.. akılları başlarına geldiğinde, manşetlerden isyan ettiler; "Bu yasa bizi mahvedecek, kahredecek" a be salaklar, daha önce aklınız nerdeydi?

kaç kişiyiz acaba?

2005-08-19T14:07:00.000+03:00

bugünlerde çocukluk anılarımla boğuşuyorum. dedem yıllar önce anılarını kaleme almıştı. abimin bir arkadaşı kitabı basmaya karar verdi. yayınevi sahibi tanıdık olunca, kitabın düzenlenmesi için benden yardım istedi. ben de bir haftadır kelime kelime çocukluk anılarıma gömüldüm. hayatım film şeridi gibi gözlerimin önünden geçti anlayacağınız. bayağı yaşlandığımı hissetttim aslında. unutmuşum. bir yandan teknik bi takım düzeltmelerle uğraşırken, yok efendim virgül sonrası boşluk, cümle başı büyük harf, paragraf arası 2 punto, vs. vs. ... bir yandan da izlediğim eski bir filmi yeniden izliyormuşum da, izledikçe hatırlıyormuşum gibi... bir çocuk için pek de anlaşılır geçmeyen o yıllara döndüm.

kitap, bu sene 25. yılını kutlayacağımız (!) 12 eylül sonrası cezaevine giren dayımın ve arkadaşlarının içeride yaşadıkları sıkıntıları ve bu sıkıntıları kamuoyuna duyurmaya çalışan anne ve babaların (sadece dedem varmış aslında baba olarak) o dönemki mücadelelerini, anılarını içeriyor. darbe dozer gibi ezmiş geçmiş bizim aileyi. 100 sayfalık kitabı noktası, virgülüne kadar düzeltirken araya gözyaşlarımı serpiştirdiğimi de itiraf edeyim bari.

ya ne kötü bişey aslında. bi yandan da güzel. öyle bir dünyada büyüyorsun ki, inanılmaz kalabalık; eve giren çıkan belli değil, yoğun; haftada bir gün görüş, üç gün mahkeme, alınacak kitaplar, yıkanacak, ütülenecek kıyafetler, tedirgin; ya dedemi de içeri alırlarsa, ya dayım hiç çıkmazsa, koşuşturmacalı; ihd'deki kimisi eğlenceli, kimisi ağlamalı toplantılar, görüş öncesi alışverişler... büyüyorsun, bilerek, görerek, anlayarak, bir sürü insan tanıyarak. sonra okula başlıyorsun, başka başka insanlar tanıyorsun.. bakıyosun, kimse senin gibi yaşamıyor. herkesin çekirdek bi ailesi, okulu, en fazladan bi tane evcil hayvanı var. senin için dağ gibi büyük olan sorunlar, o koskoca dünyayı kimse tanımıyor, bilmiyor ve erkenden tanışılan "öteki olma" duygusu.

çok merak ediyorum. kaç kişiyiz acaba? şu anda 20li yaşlarının sonunda olan, tüm çocukluğu cezaevi kapılarında geçen, resmi ve dini bayramları sadece açık görüş olarak algılayan, büyürken olgun olmak ve her daim ailesini anlamak zorunda kalan, okula başladığı gün ilk öğütünü, "sakın ha sol görüşlü olduğumuzu, dayının cezaevinde olduğunu kimseye söyleme" diye alan, haftada bir gün okuldan gizli gizli kaçıp dayısını, amcasını, babasını 5 dakika görmek için şehrin öbür ucuna doğru yola çıkan, her biri cezaevinde yakını olan, kendileri de cezaevine girme tehlikesi içinde yaşayan bir kalabalığın içinde büyüyen ve böyle bir ortamda, 12 Eylül sonrası x kuşağı-y kuşağı arasında gelişmiş ve aslında bölünmüş bir kişilikle hayata tutunmaya çalışan kaç kişi var?

çok sıcaaaaakkk

2005-08-17T15:23:00.000+03:00

sıcak.... çok sıcak.. ve çok yoğun. ben artık emekli olmak istiyorum düşüncesiyle ssk.gov.tr adresine girerek kaç günüm kalmış diye baktım. 18 küsür yıl.. 18 sıcak yaz.. geçer mi acaba..

sonunda inandım bu yıl kesinlikle son bilmem kaç yüzyılın en sıcak günleri yaşanıyor ve ben son bilmem kaç yılın en yoğun günlerini yaşıyorum. yaz vakti ölü vakittir aslında di mi? insanlar tatile gider, işler yavaşlar, devlet dairelerinde memur bulamazsınız işinizi yaptıracak.. ama benim bitirmem gereken bir sürü, bir sürü, bir sürü işim var.. yetmiyormuş gibi bende bi de yaygın ankiseyete bozukluğu var.. yaaaa.. annamadınız di mi.. valla benim de bildiğim ve anlayabildiğim tek tıbbi terim. yani yoğun endişe (kaygı) bozukluğu..
yani ben şimdi nasıl hissediyorum, nefesim daralıyor, bunalıyorum, boğuluyorum.. çünkü BU İŞLERİN HİÇ BİRİNİ YETİŞTİREMEYECEĞİMİ HİSSEDİYORUM... gözümü kapattım mı üzerime çuvallanmış, "beceremedin, bitiremedin" diye bağıran "zuhahahha" diye gülen insanlar görüyorum.. bu arada da sırtımdan şıp şıp terler damlıyor. çok sıcaaaaaaaaakkkkkkkkk...

ilk link

2005-08-10T13:46:00.000+03:00

yavaş yavaş çözüyorum blog olayını... ilk linkimi de verdim: doli incapax
tahmin edileceği üzere, kafama blog hazırlamayı sokan arkadaşın.
itinayla takip edilmesi tarafımdan önerilir..

merhaba

2005-08-10T11:58:00.000+03:00

merhaba kuşlar, böcekler, insancıklar, sevgi kelebekleri...

aylar aylar önce bir arkadaşımın, doli-inc apax'in kafama soktuğu, sokup sokup çıkarmadığı, sinsice her konuşmamızda araya sıkıştırdığı blog açma deryasına ben de kendimi kaptırmış bulunmaktaydım. bu konularda sosyal fobik bir insan olarak ne kadar devam eder bu sevda bilemiyorum. ama elimden geldiği kadar çok hayran kitlesi yapmak için çabalayacağıma söz veriyorum. aslında elimde bi kaç tane hayran kitlesi var ama neden daha çok olmasın di mi??

peki bu sayfalarda ne olcak??

neyse böyle bi geyiğe girmeyeyim. meslek hastalığı aslında bu.. ben bir gazeteciyim.. vay be!!!
çok iddialı oldu.. en iyisi gazeteci olma yolunda ilerleyen bir böceğim diyeyim. huysuz bi böcek.. herşeyden kıllanan nevrotik bir böcek de denebilir tabi.

bu iş en çok çevremdeki yakın arkadaşlarıma yarayacak galiba.. belki içimdeki enerjiyi buraya aktarabilirsem onlar da biraz kafa dinlemiş olur. zira sosyal fobik olabilirim ama bi başladım mı da susamıyorum. maalesef..

öyle aklıma estikçe yazarım artık..